خانه / جهانگردی / سفرنامه هند٬ بخش دوم: جیپور

سفرنامه هند٬ بخش دوم: جیپور

جیپور
بعد از بازدید از تاج محل به سمت جیپور حرکت کردیم . آگرا تا جیپور حدود ۲۶۰ کیلومتر فاصله دارد اما همان محدودیت سرعت باعث شد تا حدود ۶ ساعت در راه باشیم.

هتل ما در جیپور

هتل ما در جیپور (رویال ارکید) بود. نسبت به رادیسون بلوها کوچکتر و کمی هم قدیمی تر بود، اما در مجموع راضی بودیم، تمیز بود و امکانات کامل داشت. صبحانه خوب هتل انرژی شما را برای یک روز پرتحرک تامین می کند. این هتل هم صبحانه خیللی خوبی سرو می کرد.

royal orchid - 2 royal orchid - 1

معبد Birla
طبیعتاً پس از رسیدن به جیپور خسته بودیم و همه می خواستند برای استراحت به هتل برویم. اما راهنمای تور، اصرار کرد که می خواهد یک جای قشنگ را به ما نشان بدهد و حالا می توانم بگویم انصافا حیف بود اگرنمی رفتیم. یک معبد بسیار زیبا در ورودی شهر جیپور در پایین یک قلعه بسیار قشنگ و زیبا برفرازکوه که منطقه خصوصی مهاراجه بود. اطلاعات بیشتر درباره این بنا را در اینجا بخوانید.

421216611_22418 421840561_13268

در اینجا راهنما تور٬ افسانه اساطیری٬ خدای شیوا٬ خدای گانیشا، لکچمی و … کلی خدای دیگر را تعریف کرد . نقاشی های متعددی از همه این خدایان بر دیوار معبد دیده می شد. یک جایگاه مخصوص هم برای (تندیس خدای لکچمی ) و (خدای شیوا) ساخته شده بود که که جلویش را با پرده پوشانده بودند و دو بار در روز این پرده باز می شد و مراسم نیایش و دعا برگزار می شد. بار دوم که موقع بستن معبد یا غروب آفتاب بود همزمان شد با ورود ما و مراسم را از نزدیک دیدیم. پرده را باز کردند و دو مجسمه ای که با لباس و زیورآلات متعدد پوشیده شده بودند نمایان شد، شمع و عود می سوزاندند و یکنفر هم با وسیله ای شبیه میله به یک ظرف فلزی می کوبید٬ دیگری با دو وسیله شبیه درب قابلمه (سنج) میزد و یکی هم شمعدان بزرگ که سرش شبیه کفگیربود می چرخاند و دعا می خواند بعدهم آب رودخانه گنگ که بسیار مقدس تلقی می شود را از داخل یک ظرفی شبیه گلاب پاش به مشت خودش ریخت و به سر و روی زایرین پاشید. مسیری را باز کردند که دور تا دور اتاقک دوتا تندیس می چرخید و زایرین پس از طواف و اتمام مسیر از روحانیون که بالای سر صندوقعای نذورات نشسته بودند نقل متبرک می گرفتند و نذوراتشان را داخل صندوق ها می ریختند.

بعد از اتمام مراسم نزدیک معبد با لباسهای محلی و مخصوص هند چند عکس گرفتیم و راهی هتل شدیم.

قلعه Amer

این قلعه هم که قدمتی حدود ۴۰۰ سال دارد و بالای یک تپه با چشم اندازی بسیار زیبا واقع شده است. پس از آزادی هند قسمتی از دارایی های خاندان حاکم به تصرف  دوللت درآمده اما با باقیمانده ثروت٬ این خاندان٬ همچنان در هند به سبک پادشاهان زندگی می کنند. اطلاعات بیشتر درباره این بنا را در اینجا بخوانید.

Amerpalace, 1 Amerpalace, 2

در مسیر بالارفتن از تپه سوار فیل شدیم، فیلهای قوی و بزرگ که آرام در یک صف می ایستادند و مسافران قلعه را آرام و با قدمهای سنگین بالا می بردند. عده ای از همسفران ما معتقد بودند که نباید سوار فیل شد و این کار درواقع یعنی حیوان آزاری، برای ماهم جالب بود، در هندوستان که به مهربانی با حیوانات مشهور است چطور برای کسب و کار از فیل استفاده می شود؟
ظاهرا میمون و موش جزء حیواناتی هستند که بدلیل اعتقاد به تناسخ و احتمال حضور روح انسان در غغالب آنها٬ قابل احترام هستند اما در مورد فیل اینطور نیست.

شهر صورتی

بعد راهی شهر “صورتی” شدیم٬ شهری که مهاراجه ٬جای سینک٬ حدود چهاارصد سال پییش ساخت و آن را جیپور نام گذاشتند. در قرن نوزدهم به مناسبت ورود ملکه ویکتوریا آن را صورتی رنگ زدند و بعد از به شهر صورتی معروف شد. در مورد طرراحی اولیه شهر و ناام آن در ویکیپدیا می توانید مطالعه کنید اما باید گفت که طرح خیابان ها و بناها بسیار شبیه چهارباغ اصفهان است و بعید نیست که طراحان تحت تاثیر معماری اصفهان این شهر را طراحی کرده باشند.
در طول زمان شایعات و خرافات بسیاری به تاریخ راه یافته٬ راهنمای تور می گفت اگر از هر هندی٬ حتی بچه ها بپرسی که شاه جهان پس از اتمام عمارت تاج محل با سازندگانش چه کرد؟ همگی به اتفاق می گویند دستش را قطع کرد تا دیگر نتواند شبیه آن را بسازد. حال آنکه بعد از اتمام تاج محل شاه جهان احمد لاهوری را با هزاران سکه طلا و نقره می نوازد و از او نوشته می گیرد که هروقت به پول احتیاج داشت از شاه جهان درخواست کند ولی بهیچ وجه دیگر کار نکند. این تعهد گرفتن از یک هنرمند درواقع شبیه قطع کردن دست آن هنرمند است و اصلاحاً می گویند دستش را از کار برید و این درواقع یک ضرب المثل است که در طول سالیان به نحو دیگر نقل شده و در خاطره ها مانده است.
شهر صورتی معماری جالب توجهی نداشت به غیر از رنگ و نقاشی های زیبا و یک بازار معروف سنتی به نام “هوامحل” . ساختمان هوامحل بیشتر از ۹۰۰ پنجره دارد که شاید برای تهویه بهتر در تابستان در ساختمان تعبیه شده است.

1

از کاخ شهر هم دیدن کردیم. ساختمان اختصاصی مهاراجه که دارای موزه لباس و موزه عکس بود. بزرگترین ظرف نقره جهان هم در این موزه بود که میگفتند این ظرفها ۴ عدد بودند که برای بردن آب رودخانه گنگ به بریتانیا در یکی از سفرهای مهاراجه ساخته شده بودند.زیرا بر این اعتقادبوده که هیچ آب دیگری نباید بخورد و در بازگشت دو تا از این ظروف که خالی بوده اند را به عنوان٬ نذر٬ به دریا می اندازند.

jaipur, museum

جنتار منتار

بعد به بازدید از “جنتار منتار” رفتیم که در آن بزرگترین ساعت آفتابی جهان قرارداشت. جالب بود که از تلاقی سایه ها ساعت را با یکی دو دقیقه اختلاف می توان محاسبه کرد.

Jantar_Mantar_at_Jaipur

در فاصله بازدیدها یکجا هم رفتیم برای خرید جواهر از جنس سنگهای قیمتی . ۷ درصد تولید سنگهای قیمتی دنیا در اختیار هند است. این جواهرات ترکیبی از نقره، طلا و سنگ بود ، ترکیبی زیبا و چشم نواز اما به نسبت گران ، قیمت یک نیم ست از ۲۵۰ تا ۲۱۰۰ دلار متغیر بود. یکبار هم برای خرید (بازار باپو) رفتیم که کثیف بود و اجناس به نسبت ارزانتر از جاهای دیگر اما بسیار بی کیفت. در کل ما تجربه دلچسبی از خرید در سفر هند نداشتیم و البته فرصت چندانی هم برای خرید نداشتیم.

معبد میمون (هانومن)

معبد میمون (هانومن ) حدود ۱۰ تا ۱۵ کیلومتر با جیپور فاصله داشت و قسمتی از مسیر از داخل جنگل می گذشت. اطراف جاده در مسیر جنگل طاووس های بسیاری دیده می شدند. به قول راهنمای تور٬ همینجاست که می گویند٬ هرکه طاووس خواهد جور هندوستان کشد.
معبد میمون بسیار کثیف بود و بوی نامطبوعی داشت. پر از میمون بود اما واقعا آدمها میمون را نمی پرستیدند بلکه برایشان غذا می آوردند و آنها را واسطه برای طلب آرزوهایشان از خدایان می دانستند.
دو حوضچه بسیار کثیف با بوی آب راکد که بسیار مشمئز کننده بود در این معبد وجود داشت، یکی برای خانمها و یکی برای آقایان که صبح ها می آمدند در این آب کثیف خودشان را می شستند و برای زیارت و طلب خواسته های خود به معبد بالای کوه نزد پیشوایی بنام “بابا” می رفتند. برای ما حتی تفکر اینکه به آن آب نزدیک شوید هم بسیار وحشتناک بود چه برسد که در آن خودرا بشوئید.

Hanuman421239425_28427

پایان سفر
بالاخره بعد از ۶ روز گشت و گذار و دیدن عجایب و غرایب از نوع هندی٬ به سمت ددهلی حرکت کردیم و راه بازگشت در پیش گرفتیم.
برای حس کردن و درک این همه فقر، زباله ، فرهنگ متفاوت انسان ها، همزیستی انسان با میمون و سنجاب٬ یک هفته زمان کمی است و توصیه می کنم برای دیدن این سه شهر هند دست کم ۱۵ روز وقت بگذارید.
هند کشور بسیار ارزانی است و کلا هزینه بلیط های ورودی به مراکز تاریخی این سه شهر همراه با بلیط ورود به تئاتر و گشت معابد برای هر نفر ۱۲۲ دلار شد، که در مقایسه با تفریحات یک روزه در شهر آبی دبی که آن هم۱۲۰ دلار هزینه دارد بسیار ارزان است .
سخن آخر اینکه اگر به دنبال مکانی برای تفریح و سرگرمی یا محلی دنج برای استراحت هستید هند شاید گزینه مناسبی نباشد اما اگر به دنبال ماجراجویی و دیدن تاریخ و فرهنگی کهن هستید هندوستان گزینه مناسبی است.

قسمت اول سفرنامه هند را اینجا بخوانید
.
با تشکر از نویسندگان مهمان: مژگان و عارف

مطلب پیشنهادی

گوا

گوا، جنوبی ترین نقطه شبه جزیره هند

درباره این منطقه از هند مطالب خواندنی زیادی در اینترنت یافت می شود. من سعی …

8 دیدگاه

  1. خوشا به حال شما که میتونید این زیبایی هارو از نزدیک نگاه کنید و از اون مهمتر با فرهنگ و آداب و رسوم آنها آشنا می شوید
    ممنون از قلم خوبتون و سفرنامه های عالیتون

  2. یکی از آرزو های من دیدن هندوستان و آشنایی با ادیان آنهاست

    ممنون از به اشتراک گذاری سفرنامه هاتون

  3. ممنونم از سایت خوبی که دارید

  4. سلام ممنونم از سایت خوبی که دارید موفق باشید

  5. سلام و سپاس از مطلب و سایت خوبتون.

  6. با سلام ببخشید از هتل رادیسون بلو دهلی تا مرکز شهر آیا وسیله نقلیه بطور مرتب جود دارد

  7. سلام برای یک مسافرت خانوادگی با بچه زیر دو سال بین هند و مالزی کدام یک را پیشنهاد می کنید ؟ در هند بین هتل چهار و پنج ستاره اختلاف ریادی وجود دارد یا نه؟ لطفا جواب را به ایمیل من بفرستید.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *