خانه / تاريخ / لاسکو، میراث تاریخی هنر پارینه سنگی
cof

لاسکو، میراث تاریخی هنر پارینه سنگی

هوا سردتربود. نمای اطراف رودخانه Vézère در جنوب فرانسه با آنچه امروزمیبینیم تفاوت های چشمگیری داشت. دهکده مونتینیاک (Montignac) وجود نداشت. پوشش گیاهی پراکنده تر، خشک تر و استپ مانند بود و جنگلی وجود نداشت. رودخانه عریض تر بود و به پای تپه می رسید. گوزرنها همه جا پراکنده بودند. آنها منبع اصلی تغذیه ساکنان این منطقه بودند. ازپوستشان لباس، ازاستخوان هایشان ابزار و از چربی بدنشان به عنوان روغن چراغ استفاده می شد. گاومیش های کوهان دار، بز کوهی، شیر، اسب، گاوهای بزرگ شاخدار (Aurochs) و ماموت های غول پیکر هم در جای جای این منطقه پراکنده بودند. ساکنان منطقه کرومانیون (Cro-Magnon) یا آدمهای اولیه بودند.  آنها حدود بیست و سه هزار سال پیش و بعد از عصر یخبندان از آفریقا به این منطقه مهاجرت کردند. کرومانیون می توانستند مکالمه کنند، برای خود لباس بدوزند، شکار کنند، محیط اطراف خود را شناسایی و علامت گذاری کنند و از همه مهمتر به جزئیات توجه کنند. کرومانیون اگرچه خانه به دوش بودند و با تغییر فصل ها مهاجرت می کردند ولی به غارها توجه ویژه ای داشتند. غار برای آنها هم جان پناه بود هم محل عبادت، مکانی برای برگزاری آیین های مذهبی و نیایش برای باروری، شکار فراوان و جان به در بردن از حوادث. در همین دوران بود که تعدادی زن و مرد از نسل کرومانیون، یکی از مهم ترین آثار دوران پارینه سنگی را در غار لاسکو (Lascaux) خلق کردند. غاری که به حق به نام هایی چون کلیسای سیستین غارنگاری (La chapelle Sixtine de l’art pariétal) یا کاخ ورسای ماقبل تاریخ (Versailles de la Préhistoire) هم خوانده شده است.

دره منتهی به رودخانه Vézère به خاطر وجود هزاران اثر ماقبل تاریخ به عنوان میراث جهانی یونسکو ثبت شده است. غار لاسکو در سپتامبر ۱۹۴۰ توسط چهار نوجوان به شکلی تصادفی کشف شد. بررسی و تایید اصالت غار به دلیل مصیبت های جنگ جهانی دوم در طول چند سال مسکوت ماند. در سال ۱۹۴۸ غار رسمن برای بازدید عموم بازگشایی شد. یک میلیون بازدید کننده بین سالهای ۴۸ و ۶۳ از غار لاسکو بازدید کردند. حجم بالای بازدیدها از غار باعث گسترش نوعی قارچ سنگی سبز و سیاه رنگ و آسیب به قسمت هایی از دیواره غار شد. در سال ۱۹۶۳، آندره مالرو وزیر فرهنگ تصمیم گرفت بازدید از غار را برای عموم متوقف کند. غار لاسکو به مدت بیست سال بسته ماند و در سال ۱۹۸۳ لاسکو شماره دو برای بازدید عموم افتتاح شد. لاسکوی دو بازتولید بخشهایی از غار لاسکو بود که توسط تکنولوژی های روز و بیش از ده سال کار با دست هنرمندان، تاریخ دانان و باستان شناسان طراحی و تولید شد. پس از لاسکوی دو، لاسکو شماره سه برای تور جهانی طراحی و ساخته شد و هم اکنون در کشور چین در معرض بازدید قرار دارد. لاسکو شماره چهار آخرین و کاملترین بازتولید غار لاسکو است که تقریبا تمام قسمت های غار را با دقت یک میلیمتر بازسازی و تولید کرده است.

با دمای سیزده درجه و رطوبت ۹۵ درصدی، اولین سالن غار هم جسم را می لرزاند هم روح را. به اطراف که نگاه می کنی نماهایی حیرات انگیز از گاوها، گوزن ها،اسب ها و گاومیش ها را می بینی که گویی در حرکتتند. با چرخش سر، انگار چهار نعل می دوند و می پویند. لرزش را احساس میکنی و صدای سم هایی که پرقدرت به زمینی خیالی کوفته می شوند. گاوهای شاخ دار به شکل حیرات انگیزی بزرگ ترسیم شده اند. انگار با گوشه چشمی نگاهت می کنند. بزرگترینشان پنچ متر و شصت سانتیمتر طول دارد. این بزرگترین غارنگاریست که تا امروز کشف شده است. این بخش غار به سالن گاوها شهرت دارد. در طبیعت به ندرت دیده شده که گروههایی از اسب و گاو و گوزن سایه به سایه هم حرکت کنند. این غارنگار ها نه بیان کننده واقعییت و طبیعت، که طرح هایی ساخته و پرداخته ذهن کنجکاو و خیال پرداز نقاشانی بیست هزار ساله اند.

در ادامه غار، سالنی تنگ تر به چشم می آید. دیوار ها ولی همچنان پر است از طرح و نقش. بعضی به چشم می آیند و بعضی پنهانند. نکته جالب تر اینکه حتی سقف غار هم به نقوشی مزین شده است. این که چگونه و با چه امکاناتی موفق به طراحی در چنان ارتفاعی شده اند هنوز بی جواب مانده است. طرحها همه زنده و پویا می نمایند. انگار داستانی را بازگو میکنند. داستانی که امروز از فهم آن عاجزیم.

 

طرح هایی از بیش از پانصد حیوان در این غار شناسایی شده است. طرح هایی که انگار همین دیروز ایجاد شده اند: سه آهوی کوچک با نشانی عجیب که به چشم می نماید، چشم جادویی شکارچی شاید، طرحی که بارها در گوشه و کنار نقاشی های روی دیواره غار تکرار شده. نشان هایی دیگر که به دایره شبیه اند یا قفس یا فلش. اسبی که گویی فقط با نقطه گذاری نقاشی شده است. اسبی در حال دویدن با فلش هایی جادویی در بدن، آرزویی برای شکارهایی پربار تر شاید. اسبی باردار، نشانی از باروری و فراوانی خوراک. حیوانی عجیب که به اسب شاخدار می ماند. رژه گروهی از اسب های پونی. یک بز کوهی. اسبی که برعکس طراحی شده و صحنه پرتاب شدن از بالای دره را تداعی می کند. دو گاومیش کوهان دار که پشت به پشت ایستاده اند. نقش هایی روی نقش های قدیمی تر، مانند گاوی قرمز رنگ میان گاوی سیاه رنگ. گروهی گوزن که گویی در حال شنا کردن و عبور از رودخانه اند. و در پایان، درون حفره ای عمیق و غیر قابل دسترسی، چهار طرح حیرات انگیز: یک کرگدن، یک پرنده، تنها انسان طراحی شده در این غار و یک گاومیش. انسان، صورتی پرنده مانند دارد و گویی مجروح و یا کشته شده. فلشی بر بدن گاومیش دیده می شود. و پرنده، انگار که توتم است و پرچم. آیا این طرح بازخوانی یک فاجعه است؟ نقش کرگدن و آن شش نقطه سیاه زیر دمش در این فاجعه چیست؟

مراجع:

۱- وبسایت غار لاسکو www.lascaux.fr

۲- ویدئوهای مرتبط در وبسایت یوتیوب

 

مطلب پیشنهادی

گوا

گوا، جنوبی ترین نقطه شبه جزیره هند

درباره این منطقه از هند مطالب خواندنی زیادی در اینترنت یافت می شود. من سعی …

3 دیدگاه

  1. اینها نسبت به نمونه های ایران خیلی دقیق تر هستند. شاید روند تکامل بشر بوده باشه یعنی حتی اگر ۵ هزار سال اختلاف داشته باشند باز هم عدد بزرگی است

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *