گشت و گذار در شهر
پکن و شانگهای از خیلی جهات به هم شبیه بودند ولی دو تفاوت عمده داشتند. شانگهای شهرسازی مدرن و خیابان های نیویورکی و تمیز داشت در حالی که پکن شبیه همه شهرهای بزرگ بود. پر از ساختمان و خالی از فضای سبز.  تفاوت دیگر وجود شهر شانگهای سنتی در کنار شانگهای مدرن بود. شهری که معروف بود به شهر آب. در فاصله نه چندان دوری از مرکز شانگهای و پنهان در بین ساختمانهای بلند، شهر آب قرار دارد. قدمت این شهر به قدمت چین است. در مجموع شاید ۵ یا ۶ کوچه و خیابان داشته باشد. خانه های سنتی همه قرمز رنگ با سر درهایی به شکل اژدها که حالا تبدیل شده اند به موزه یا بازارچه های کوچک و بزرگ توریستی. رودخانه زیبایی از وسط شهر میگذرد که با پلهای سنگی و پر نقش و نگار روی آن دل هر بیننده ای را میبرد. فروشگاههای کوچک سنگ سبز جاد همه جا به چشم میخورند و خانم های چینی که مودبانه دعوتت میکنند به داخل برای تماشای آثار سنگی و شاید هم خرید.
ما در هر دو شهر تا میتوانستیم قدم میزدیم. سعی میکردیم همه چیز را ببینیم. کمتر به دنبال خرید بودیم. اما به هر حال راهمان به بازارشان هم میافتاد. بیشتر شبیه ایران خودمان بود. در هر کوچه پس کوچه ای یه دکه یا مغازه کوچک پیدا میشد که بتوانیم چیزی بخریم. در مغازه هاشان همه چیز پیدا میشود. از تخم مرغ آب پز و کباب چوبی تا رژ لب و ظروف آشپزخانه. خیلی از مغازه ها به سیستم فروش مدرن (بارکد) مجهز اند ولی هنوز چانه زنی و فروش سنتی حرف اول را میزند. همه چانه میزنند. کمتر چینی به سراغ فروشگاههای مدرن میرود. اکثرا خالی از مشتری اند. بازارهایشان ولی لبریز از آدمهایی است که تند راه میروند و یک دم هم چانه میزنند. فروشنده ها به توریست ها مثل کیسه پول نگاه میکنند. جالب بود که بدون چانه زنی و با نه گفتن میشد ۲۰ تا ۳۰ درصد تخفیف گرفت. با کمی سماجت تا بالای ۵۰ درصد راحت تخفیف میدادند.
فروشگاهها پر بود از مارک های معروف تقلبی. اینها را میشد تقریبا به سه دسته تقسیم کرد. تقلبی هایی که فقط به درد سطل زباله میخوردند، آنهایی که کمتر تقلبی به نظر میرسیدند و یک دسته هم اجناسی که فوق العاده خوب کپی برداری شده بودند. قیمت ها عالی بود ولی چه فایده که وجدان بیدار ما اجازه نمی داد. نکته جالب هم زیستی مسالمت آمیز این مارک ها در کنار هم بود. در یک ردیف بازار میشد یک فروشگاه آدیداس پیدا کرد با محصولات اصل و قیمت نسبتا بالا و درست در کنار همین فروشگاه یک مغازه با انواع تولیدات آدیداس کپی و قیمتی ناچیز. آلبته حتما حدس میزنید که اولی خالی از مشتری بود و دومی جای سوزن انداختن نداشت. ظاهرا توریست ها علاقه ویژه ای به ساعت های مچی کپی برار اصل دارند. هر جا میرفتیم یا ساعت تعارف میکردند یا کیف و ساک های دستی لویس ویتون!!!!!!!!
از موزه هنرهای ملی پکن هم بازدید کردیم.  پر بود از نقاشی های مائو. مائو در حالت های مختلف و از زوایای مختلف و در مکان های مختلف. به لیدی گفتم بهتر بود اسم موزه را به موزه مائو تغییر میدادند. نکته ای که توجه مان را جلب کرد وجود حس کمونیستی قوی در همه آثار هنریشان بود. فکر میکنم موضوع جنگهای داخلی و نقش رهبرشان مائو در ایجاد جمهوری چین نقطه عطفی در ایجاد آثار هنری چینی ها ایجاد کرده است. در کنار نقاشی، چینی ها خطاطی های زیبایی دارند. آنچه که ما به اسم کالیگرافی میشناسیم سابقه بسیاز طولانی در چین دارد. انطافا هم طرحهای زیبایی بود. افسوس  میخوردیم که نمی توانیم بخوانیمشان.
هیچ وقت در عمرم این همه مدل قوری چای ندیده بودم. چینی ها علاقه ویژه ای به چای دارند و انواع و اقسام قوری ها را (شاید برای اهداف متفاوت) ساخته اند. قیمت قوری نسبت به سایر وسایل آسپزخانه گران بود. ما از قبل شنیده بودیم که یه مدل چای به اسم کریزانتم را حتما باید امتحان کنیم. چای که نیست…شبیه غنچه گل است. آن را در قوری شیشه ای دم میکنند. بعد ار مدتی وقتی نگاه میکنی همه غنچه ها یه شکل زیبایی باز شده و شکوفه های زرد رنگی تبدیل شده اند. از زیبایی این چای دم شده که بگذریم مزه چای فرق زیادی با مزه آب جوش ندارد. من شخصا از چای گل رز خیلی لذت بردم. امیدوارم قسمت شود شما هم امتحانش کنید.

برچسب‌ها: سفرنامه چین 2

نوشته شده در چهارشنبه, شهریور ۲۵م, ۱۳۸۸ در ۱:۱۱ ق.ظ و در دسته‌ی سفرنامه. می‌توانید دیدگاه‌های این نوشته را پیگیری کنید با RSS 2.0 خوراک. می‌توانید دیدگاهتان را بنویسید٬ یا بازتاب بفرستید از سایت خودتان.