۴ دیدگاه برای “سفر به چین: پایانی”

1. farokh گفته:
   مهر ۱م, ۱۳۸۸ در ۹:۴۷ ق.ظ

   امیر جان
   دستت درد نکنه؛ خیلی عالی بود. واقعا تا حالا این همه اطلاعات از متن جامعه چین نداشتم و خیلی چیزها یاد گرفتم. فقط کاش چند تا عکس هم مناسب با مطالب نوشته شده گذاشته بودی.

   دقیقا منظور من رو از سوالی که کردم جواب دادی. من هم همیشه احساس می کنم ما ایرانی ها از دیدن جاهایی مثل هند لذت نخواهیم برد. تو می گی همه جا رو باید دید؛ قبول اما به نظر من ما هنوز خیلی اولویت های دیگه برای دیدن داریم.

   ما جامعه ای داریم که به دلیل سنت هاش و موقعیت جغرافیایی بیشتر شبیه یه جزیره است که تا بوده خودش بوده و ارتباطش با دنیا تا همین اواخر واقعا صفر بوده و حالا تازه به کمک اینترنت و ماهواره داره یه چیزایی از دنیای خارج می بینه.

   به همین دلیل هم هنوز برای خیلی از چیزها آمادگی نداره. بزار منظورم رو با این مثال بگم؛ ایده چیدن میزهای رستوران تو خیابان واقعا ایده قشنگیه و ما هم تو ایران جای قشنگ برای انجام این ایده ها کم نداریم. اما تا وقتی که هنوز مرفه ترین قشر جامعه هم چشم و دلش سیر نیست تا چه برسه به اقشار متوسط و پایین تر این ایده عملی نیست. می خوام بگم برای انجام هر کاری مقدمات فرهنگی لازمه و لازمه که جامعه از یه مراحلی بگذره تا به مراحل بالاتری برسه که ما هنوز تو اولین پله ها هستیم.

   حالا حکایت سفر هم همینه؛ ایرانی ها باید از دوبی شروع کنن تا یه کم راه بیفتن؛ ازتباط برقرار کردن با خارجی ها رو با تجربه کنن.

   بعد کم کم به مقاصد راحت تر اروپا برن و متن جامعه غربی رو ببینند و در عین حال به خاطر امنیت و رفاه تامین شده غربی مشکلی هم در طول سفر براشون پیش نیاد.

   بعد به کشورهایی سفر کنن که شاید کمتر ایرانی بهشون رفته و بیشتر محل حضور خود غربی هاست تا کم کم یاد بگیرن بطور کامل رو پای خودشون بایستند.

   و در آخر برسن به جاهایی که دیگه همه چی عجیب و هیجان انگیزه.

   البته عواملی از قبیل غلظت ماجراجویی و آشنایی به زبان انگلیسی و یا داشتن بستگانی در کشور مقصد میتونه این معادلات رد عوض کنه اما به نظرم روال کلی اینه.

    

2. مهدی گفته:
   مهر ۳م, ۱۳۸۸ در ۶:۵۵ ب.ظ

   اساسی ترین مشکل ایرانی ها در خارج از کشور برقراری ارتباط زبانی است.فرض کنید از انگلیسی به اندازه هیروکلیف می دونستید… چه احساسی داشتید؟واقعن تا حالا به این فکر کرده اید؟
   یاد مولانا افتادم…
   حرف و صوت و گفت را بر هم زنم
   تا که بی این هر سه با تو دم زنم
   احتمالن اون بنده خدا هم در سفرش به قونیه مشکل زبان داشته که این شعر رو سروده و مریدان رو به عالم معنا رهنون شده!
   من با طبیعت خیلی حال میکنم.یکی از جاهایی که حتمن توی برنامه دارم کویر گردی است.یزد که بودیم امکاناتمون اجازه نداد تجربه اش کنیم اما الان حتمن توی برنامه آتی هست.
   طبیعت زیبای لرستان و دریاچه گهر هم برنامه تابستونمون بود که با اتفاقاتی که افتاد بکلی لغو شد.
   من تا حدودی با هر دوی شما موافق هستم.من اگه قرار باشه هند رو ببینم،چندان علاقه ای به مکاشفه فرهنگی ندارم و در عوض دوست دارم ببینم طبیعتش چی داره.از مصر بیشتر به نیل و اهرام و صحراها علاقه دارم تا چای پر رنگ و قلیان عربی.
   همه اینها البته کنار هم هستند اما مثل تماشای سنگ تراش خورده می مونه که وقتی از زوایای مختلف بهش نگاه کنی،دنیاهای متفاوتی رو می بینی.
   طبیعت زیبای ارمنستان و شهر زیبای پراگ هم می تونه مقصدهای بعدی باشه.اما در کل از حق نگذریم،یکی از زیبایی های سفر ندیدن هموطن هاست.در خارج از کشور نمی تونم باهاشون ارتباط برقرار کنم.حداقل اون قشری که به عنوان توریست میان خارج از کشور،برای من غیر قابل تحمل هستند.

    

3. جلیل گفته:
   آذر ۶م, ۱۳۸۸ در ۲:۱۱ ق.ظ

   دستت درد نکنه زیبا بود ولی نه کامل اگه میشه از این به بعد کاملتر بنویسین مثلا قیمتها
   موفق باشید و خوشبخت

    

4. حمید گفته:
   اردیبهشت ۲۷م, ۱۳۸۹ در ۴:۴۷ ب.ظ

   سکینه گفتی و کردی کبابم !!!

   منظورم اشاره مهدی به ایرانیهایی که اونور میبینیم !اصلا فکرشو کردین ما چرا باید اینگونه باشیم ؟

   چرا من ایرونی بادیدن چند تا هموطن حتی جاییکه معمولا ایرانیها نمیرن حالم بد میشه و

   با وحشت از اونا فرا میکنم ؟

   در ضمن اگر کسی هند را دیده برامون از اونجا بنویسه همگی ممنون میشیم .

    

دیدگاهی بنویسید