نزدیک به یک ماه تا آغاز سال نو مونده و همین روزها گوشه خیابون ها پر میشه از ماهی فروشهایی که ماهی قرمز یا گلد فیش میارن و می فروشند.
برای من و خیلی های دیگه دیدن این صحنه ها زیاد خوشایند نیست.علتش رو الان عرض می کنم خدمتتون.

1. با خرید این ماهی ها و نگهداری اونها در شرایط غیر استاندارد، اسارت و مرگی تدریجی رو واسه این ماهی های بدبخت رقم زده ایم.
2. بیشتر این ماهی ها در شرایط غیر بهداشتی تکثیر شده اند و برای فروش عرضه میشن.(اکثرشون قبل از رسیدن به کنار خیابون می میرند) بیشتر اونها بیمار هستند و چون بچه ها بیشتر با اینها سر و کار دارند،خطر بیماری های قارچی و پوستی متوجه کودکان است.
3. بعضی از هموطنان از سر لطف و دلسوزی این ماهی ها رو در رودخانه ها و برکه ها و دریاچه های آب شیرین رها می کنند که این کار هم عواقب جبران ناپذیری برای محیط زیست به همراه دارد.این ماهی ها بسیار مقاوم هستند و منابع غذایی و قلمرو ماهی های بومی را به سرعت مال خود می کنند.به قولی آفت هستند و باعث انقراض نسل ماهی های بومی رودخانه های داخلی می شوند.

و سوال اساسی اینکه کجای فرهنگ باستانی ما و نوروز عزیز ما از “گلد فیش” نام برده شده؟!
بجاست تا بیاد بیاوریم حتی اگر ماهی را نماد زندگی بدانیم، ندانسته از آن به عنوان سمبل مرگ استفاده می کنیم.
پیشنهاد می شود هر یک از ما به سهم خود، در فرصت باقیمانده تا روزهای پایانی سال، تلاش خود را جهت ارتقاء دانش، فرهنگ و باور دوستان،اقوام و اطرافیان خود بکار ببندیم.

پی نوشت:
- اگر نکات دیگری به ذهن دوستان می رسد لطفا مطلب بالا را تکمیل کنید.

نوشته شده در پنجشنبه, بهمن ۲۹م, ۱۳۸۸ در ۱۱:۲۶ ق.ظ و در دسته‌ی تحلیل ها. می‌توانید دیدگاه‌های این نوشته را پیگیری کنید با RSS 2.0 خوراک. می‌توانید دیدگاهتان را بنویسید٬ یا بازتاب بفرستید از سایت خودتان.