گزیده شعر و دیگر هیچ!:

جُز خواری و ستم نگزید از برای زن:
نا مردتر خُدای نبود از خُدای زن.

تا بنگرد که حالِ زن از او چه گونه است،
ای کاش می نشست دمی خود به جای زن.

عیسای او چرا پسر آمد، نه دختری:
تا بندِ بندگی بگشاید ز پای زن؟!

یا از چه رو پیمبر ِ زن زو نیامده ست:
تا زن شناس باشد و درد آشنای زن؟!

یا زن نشد چرا تنی از مِه فرشتگان:
تا دردِ زن گزارد و آرد دوای زن؟!

اما به آن که وانهم افسانه ی خُدای:
زیرا نکاست خواهد ازآن ابتلای زن.

در آسمان کسی نتوان یافت: بر زمین،
مرد است، مرد، مرد همانا بلای زن.

مرد است و زورِ کورِ وی و آبگین ِ جهل
کاو را به خویش باز نماید فرای زن.

پندارد از خِرد بُودش بهرهِ بیشتر؛
یا آن که رای اوست فراتر ز رای زن.

از مرد بود و از ستم او که، در جهان،
زن مُبتلای او شد و او مُبتلای زن.

بود از هراس مرد که زن شد فریبکار؛
هست از جفای مرد که خیزد ریای زن.

تا مرد کامِ زن بگزاید به دُردِ درد،
بر او حرام باد شرابِ صفای زن.

از کی، چرا به کامِ دلِ خویش زیستن،
باشد روای مرد و نباشد روای زن؟!

تاریخ و اجتماع و خُدا جُز بهانه نیست:
جای دگر بجو سببِ دردهای زن.

و…

در دادگاهِ عدلِ خِرد، جُرمِ مُضحکی ست
که نیمِ رای مرد شمارند رای زن!

مرد از دلِ زن است که هست آید، ای شگفت!
چون نیمِ آنِ مرد بُود خون بهای زن؟!

پستِ دغل، که قاعده ی شرع بر نهاد:
هستِ من از زن است، که ای جان فدای زن!

تا شرع جز دغل نکند با زن، ای شگفت
پیش آید ار که مرد نبیند دغای زن!

وقتی وفا به عهد در آیینِ مرد نیست،
عینِ ستمگری ست که خواهد وفای زن.

البته، جزستم نرسد بر زن از جهان:
تا رای مرد چیره بماند به رای زن.

شالوده ریزِ جامعه تا مرد و رای اوست،
چیزی از آنچه هست نباشد سزای زن.

تا خود پرست و زورمدار است، وای مرد!
تا سر به زیر و جور پذیر است، وای زن!

…
بیند که هیچ چیزِ جهان مردمانه نیست:
گر مرد خویش را بگذارد به جای زن.

کر گشته گوشِ شهر ز غوغاییانِ شرع:
از این که هست باد رساتر صدای زن!

در این جهان، سکوت نشانِ پذیرش است:
گردون شکاف باد صدای رسای زن!

…
غیر از صدای مرد نیاید ز نای مرد:
باید که هم ز نای زن آید صدای زن.

هرجا زن است، نیز همان جاست جای مرد؛
هرجاست مرد، نیز همان جاست جای زن.

ما را خِرد یگانه خداوند باد و باد
او رهنمای مرد و همو رهنمای زن.

پرسیدن آستانه ی آگاه گشتن است:
شادا سگالشِ زن و چون و چرای زن.

بادا جهان چنان که نبیند، به هیچ روی،
نه زن جفای مرد و نه مردی جفای زن:

…

خواهند یافت آدم و حوا بهشتِ خویش:
گر مرد هم به راه رود پا به پای زن.

ششم فوریه ۲۰۰٨- بیدرکجای لندن – اسماعیل خونی

نوشته شده در دوشنبه, اسفند ۱۷م, ۱۳۸۸ در ۵:۲۳ ب.ظ و در دسته‌ی تحلیل ها. می‌توانید دیدگاه‌های این نوشته را پیگیری کنید با RSS 2.0 خوراک. می‌توانید دیدگاهتان را بنویسید٬ یا بازتاب بفرستید از سایت خودتان.