نوشته شده در سه شنبه, آذر ۱۹م, ۱۳۸۷ در ۱۰:۰۷ ب.ظ و در دستهی تحلیل ها.
میتوانید دیدگاههای این نوشته را پیگیری کنید با RSS 2.0 خوراک.
میتوانید دیدگاهتان را بنویسید٬ یا بازتاب بفرستید از سایت خودتان.
۳ دیدگاه برای “مصاحبه هایی که هیچگاه در تلویزیون پخش نشد”
خوشم میاد که این چیزها سریعتر از سرعت نور تو ایران پخش میشه
آقا به نظر من باید به بعضی از اینا مدال داد:
من مدال طلا رو بینشون اهدا کردم به اون آشپز که می گه من قلبم گرفته بود،یه امضا می خواستم اونی به من ندادن! دو دفعه در طول مصاحبه دنده عوض میکنه و شش دفعه دست به موهاش میکشه.
مدال نقره تعلق می گیره به اون زن که ازش میپرسه چند سال تو این محلید می گه: با سلام به شما و حضار محترم! آقا شهرام و حاج آقاینا ! ما خودم بچه ابن محل هستم!
مدال برنز مشترکا اهدا میشه به اون پسری که میگه “این مردم خیلی آدم خوبی هستن، خوبی از خود شما نباشه ” و اون یارو که با اعتماد به نفس کامل در جواب این سوال که میپرسه ۲۷ خرداد چه روزیه می گه: “۲۷ خرداد ، بیستومه بهمنه”
ضمنا یه دیپلم افتخار ویژه Fashion TV هم دادم: به اون جوون خیلی خوش تیپ که تو پس زمینه “چوچه شقایق” انواع فیگورهای Fashion و Cat Walk رو اجرا می کنه
…………………
اما از خنده های هر روزه با یادآوری تک تک اون مصاحبه ها تو محل کار که بگذریم این صحنه ها وافها آدم رو متاثر می کنه، عده ای از این مردم واقعا زندگی نمیکنن فقط زنده اند.
انصافن داش فرخ کامنتت گردن آویز طلا میگیره.کلی خندیدم.در بخش خارج از مسابقه هم از اون خانومه که از شب تا صبح میک میزنه آب تو لوله نمیاد و از اونکه از برق امام یاد میکنه تقدیر و تشکر می شود.
دیدگاهی بنویسید
استفاده از مطالب اين سايت تنها با ذكر منبع مجاز مي باشد
Loading ...
آذر ۲۰م, ۱۳۸۷ در ۷:۴۴ ق.ظ
من یه سی دی کامل از این مصاحبه ها رو که شبکه تهران تهیه کرده دیده ام.آخر خنده هستن
۵۳
آذر ۲۰م, ۱۳۸۷ در ۹:۰۸ ق.ظ
خوشم میاد که این چیزها سریعتر از سرعت نور تو ایران پخش میشه
آقا به نظر من باید به بعضی از اینا مدال داد:
من مدال طلا رو بینشون اهدا کردم به اون آشپز که می گه من قلبم گرفته بود،یه امضا می خواستم اونی به من ندادن! دو دفعه در طول مصاحبه دنده عوض میکنه و شش دفعه دست به موهاش میکشه.
مدال نقره تعلق می گیره به اون زن که ازش میپرسه چند سال تو این محلید می گه: با سلام به شما و حضار محترم! آقا شهرام و حاج آقاینا ! ما خودم بچه ابن محل هستم!
مدال برنز مشترکا اهدا میشه به اون پسری که میگه “این مردم خیلی آدم خوبی هستن، خوبی از خود شما نباشه ” و اون یارو که با اعتماد به نفس کامل در جواب این سوال که میپرسه ۲۷ خرداد چه روزیه می گه: “۲۷ خرداد ، بیستومه بهمنه”
ضمنا یه دیپلم افتخار ویژه Fashion TV هم دادم: به اون جوون خیلی خوش تیپ که تو پس زمینه “چوچه شقایق” انواع فیگورهای Fashion و Cat Walk رو اجرا می کنه
…………………
اما از خنده های هر روزه با یادآوری تک تک اون مصاحبه ها تو محل کار که بگذریم این صحنه ها وافها آدم رو متاثر می کنه، عده ای از این مردم واقعا زندگی نمیکنن فقط زنده اند.
آذر ۲۴م, ۱۳۸۷ در ۱۰:۰۶ ب.ظ
انصافن داش فرخ کامنتت گردن آویز طلا میگیره.کلی خندیدم.در بخش خارج از مسابقه هم از اون خانومه که از شب تا صبح میک میزنه آب تو لوله نمیاد و از اونکه از برق امام یاد میکنه تقدیر و تشکر می شود.